Simpleng pero Bonggang Dream :")

I want to be in different countries. I want to see those pink Cherry Blossoms. The maple trees and the dandelions while its parts travels with the wind. I want to feel the snow while it gently falls from the sky and i also want to touch those hot white sand at the beaches when it is summer. I am also dreaming of blooming flowers after autumn even allergies from pollen i want to experience. And whe

n it is night time, i want to stay near the fireplace because it is cold. I want to grab handful of desert sand and throw it in space while standing near the pyramids and ponder of its perfect-shaped triangle.

Ahh, i also want to see those twin towers specially at night.

I just want to travel. And when that time came, I'll never forget to bring my old DSLR that apparently changed my whole life as if forever.

Puno ba pitaka mo?

• Ang sarap sigurong maging mayaman. Tipong puno lagi ang pitaka at mabibili lahat ng gustohin. 
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Kapag wala kang ginagawa sa bahay, drive ka lang ng car mo tapos punta ka sa mall para magpalamig, starbucks tapos shopping-shopping.
• Ang sarap sigurong maging mayaman Kapag tinatamad kang magpunta sa tindahan, babayaran mo lang yung boy nyo tapos bibilhan ka ng kahit anong gusto mo.
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Laging mukang bata, dahil alagang derma.
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Araw-araw iba-iba ang kulay ng buhok.
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Pwedeng mag-purchase ng mga plug-ins sa internet para sa Sony Vegas Pro 11 mo.
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Maganda ang Christmas Tree na puno ng palamuti, mag-papasko pa naman.
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Aircon ang buong bahay.
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Iba-iba ang cellphone every week. Iphone at BB, halinhinan.
• Ang sarap sigurong maging mayaman. Laging puno ang laman ng ref.

• Ang sarap sigurong maging mayaman. Madami kang kaibigan.

I wish

Hey, I am making a music video right now as a midterm requirement in RTV, my major subject and I can say that I had already shoot 80% of my music video. I am also the one who will going to edit this project and right now, i do not feel comfortable. I was under pressure and I wish my output will turn out not just okay but unique, artistic and amazing. though the song is too emotional, i want it to be unique as i've said. I will use some simple props. I wish it will be effective. :(

Tae! Wag nyong babasahin.

(ito ay bunga lamang ng aking nararamdaman sa oras na ito, gusto ko mang sabihin ng diretso sa taong iyon, ay wag na lang. Parang machine gun ang aking bunganga. Naaawa na ako sa kanya. Kaya di ko na lang sasabihin ng diretso. Ito ang mga salitang makakapag-pagaan ng kalooban ko ngayon, pero alam kong tatawanan ko rin sa susunod na taon. Ang mga salitang puno ng kababawan. Basta ang alam ko, naiirita ako ngayon.)

May mga tao lang talagang hindi makaramdam at may mga tao lang din talaga na gaya ko ngayon, yung nakikiramdam. Pero depende pa rin 'yun sa sitwasyon at sa mga sitwasyong ganito, mas okay na lang muna yung makiramdam na lang. Kung sabihin nila, eh di alam ko, kung hindi naman eh di hindi ko alam. Tama na siguro yung katiting na alam mo, dahil nasa kanila ang mga salita kung saan gusto mong unang mang-gagaling ang kwento. 

Hindi ko alam kung bakit tumutulo ang aking luha't sipon ngayon dahil lang sa bagay na hindi naman siguro dapat iyakan. Eh ang sakin lang, para akong tae at sila ang mga langaw. Silang mga langaw, alam na alam na nila ang nangyayari sa kabilang baryo dahil nakakalipad sila, ako naman walang alam dahil ang tae, hindi naman makaka-lipat ng ilang hakbang kung walang taong makakayapak. Sana lang, hindi ka isang langaw pero isang malaking paa na hindi hahayaan ang isang tae na mabulok ng walang nalalaman. Tang***! Ang lalim ko. 

Pero yun nga, sa kabila ng panlalamig, parang naiintindihan ko sya, sabay kamot sa ulo dahil mukang labas lamang sa ilong ko na naiintindihan ko sya. Gusto kong sumigaw ng; PUSANG GALA NA PAKNOT ANG BUNTOT! WALA KA BA TALAGANG PAKIRAMDAM??? BUTI PA ANG MGA REPORTER, IMPORTANTE SA KANILA ANG MGA TAO. KAYA ANG MGA TAO, NAUUNA SA BALITA! Kahit yung balita nila ay nai-report na sa kabilang channel. Pero at least, kahit nauna na ang isang channel sa mainit na scoop, mas detalyado naman ang kanila. Pero nakakatawa, dahil ang mga ganitong eksena ng pagbabalitaan at pagkakaroon ng mga detalye ay madalas maririnig sa chismisan. Hindi nga. Kapag sinabi mo kasi sa isang chismosa na natapilok si Nena pero hindi naman nasugatan, ang kakalat sa buong bayan ay; "Natapilok si Nena, labas nag bituka, ulwa ang mata, pagdating sa ospital, dead on arrival."

Kitams. 

Hanggang sa matapos ito, wala, wala pa ring nangyayari. Hindi pa rin ako makahugot ng lakas ng loob dahil ako ay naghihintay pa rin na baka sakali, sa kabila ng pagiging hindi ko naman sila kaano-ano, baka naman kahit konti, may magsasabi sa akin ng kwento ng diretso. 

POTA. Ang arte, nagtatampo lang pala. Pero sa kabilang banda, bakit hindi, eh ang taong hinihintay mo naman ay sinasabing ikaw nag mundo nya. Bahala na. Basta hindi muna ako magtatanong. Hinihintay kitang magkwento.

Oblong is a perfect circle

At Baguio City, Philippines during my OSSEI days. First day last OSSEI.(With the  Phoenix Pips)
Photo courtesy by: Alexis

I want to have a perfect life. I know everybody wants it. But then, nobody is perfect. Why there are always buts in every wants? And do we really need to push harder than hard? I don’t know. I don’t see myself a girl with efforts. They say, some people say, that I do give efforts in some things but I don’t feel like I am satisfied besides, I always felt this useless and that everything I do isn’t enough to make them feel contented. But still, I do not strive. Today I feel it, later I don’t. I have this kind philosophy in life that I don’t need to push myself to be the best in something yet there are things around me that I can also learn. Honestly, I kinda feel guilty for when I see them in full efforts to which I cannot. I am not a genius though. I am contented that I know a little knowledge in everything rather than be a master of every such. My world doesn’t go round this life thus I live in a box shaped world with a lot of intersections and four side kind of life that I bet you cannot understand. I am not trying to be different it’s just that I am already different and we are all different. When I saw that huge reality that we are all different, that is also the day I exactly begun to stop comparing. I get irritated with people with annoying attitudes but my irritations have nothing to do to make them change. I hate them today; I hate them forever I guess.

Do you have any idea how many times I ctrl A and del this essay? I don’t have any idea though. I always happen to see another idea that is much better to what I write today and never mind the last idea that I decided to build and bear. That’s me. I am not contented. I always get distracted. I always change my mind as fast as I cannot believe. I forgot things. I am irresponsible but there is one thing I am proud of myself. I didn’t blame myself because I believe in destiny. They say destiny is a matter of choice but then as a matter of fact this was totally all my choice so why should I blame myself? There is no perfect life but we can live a perfect one. We can act like we live perfectly without peeing on someone’s head. Problems are made to be solved and I know you wouldn’t create a problem that you cannot stand and answer. Remember the problems in Math? There is always an answer isn’t it? If you do not know the answers, use calculator. Simple. J

Idol ko si Bob Ong

Malamang, balang araw, mababasa ito ng isa sa mga Fans ni Bob Ong (kung sino man sya talaga at kung may Bob Ong man na nag-e-exist) at masasabi nya na; "Ay! Parehas kami ng blogger na 'to". Idol ko kasi talaga sya, sana mabasa nya to. Sana. Sana. Sana.
Naalala ko pa nuong una kong mabasa ang ABNKKBSNPLAko(4th yr hs) na hiniram ko lamang sa ka-klase kong nag-valedictorian pero wala ako pakialam sa kanya. Para akong naka-yosi nung time na yun at parang gusto ko pa ng isa pa. Hanggang sa hiniram ko yung McArthur. Grabe! Na-high ako! Hinahanap hanap ko ang libro nya. Msyado akong nainspire magbasa ng kwento tungkol sa barkadahan. Naisip ko nga ngayon lang, siguro, madaming dilemma sa barkada si Bob Ong. Pangatlo kong binasa, Stainless Longganisa. Medyo nakalimutan ko na ang storya pero ang mahalaga, nabasa ko na yun. Pero hindi na ako nanghiram. Bumili na ako. Kauna-unahang libro ni Bob Ong na binili ko, pinahiram ko naman sa ka-klase ko, hindi na binalik. Mangiyak-ngiyak ako. Tapos eto na yung Alamat ng Gubat na sobra naman akong naiyak sa katatawa.
"Preti litel Bibe" hahaha. Ayun, hanggang sa nabili ko na ang Kapitan Sino na pinahiram ko sa ex jowa ko at hindi ko na nakuha. Gusto ko tuloy kuhanin yun sa kanya. Shet!!! Tapos, stop muna ako ng pagbabasa ng books. mga 2 years.
Ngayon, 4th yr college na ako. Nababalitaan ko na nuon ang "Ang mga kaibigan ni Mama Susan" pero hindi ko muna binili. Sabi nila, nakakatakot daw. Pero nung lunes lang, binili ko na. HAHA. Ang saya. Kagabi ko lang natapos. Tapos kahapon, bumili ako nug bagong libro nya, "Lumayo ka nga sa akin" Hindi ko pa nga pinapansin yon nung una. Akala ko ay POCKETBOOK na napasama sa mga libro ni Bob Ong. HAHA. Pero pag kita ko sa malanding font style na Bob Ong ang nakasulat, hindi na ako nagdalwang isip.
By the way, ang panget ng "Ang mga kaibigan ni Mama Susan". Mas madami ang boring na part kesa sa nakakatawa. Sana consistent na lang sya sa pagseseryoso sa hindi pagseseryoso. XD
At yung bagong pink na libro ni bob ong na kabibili ko lang, nakabalot pa, hiniram ng bading kong professor. Halos hindi ako makatulog. Sya na kasi ang nagbukas. Mahal na mahal ko pa naman ang mga libring nabibili ko. Lalo na at Bob Ong pa ang author. :( Di bale na, pababayaran ko yun sa kanya pag nag ka damage. HAHA :)

Astig ako dun!

Dumating na ba yung panahon na, proud ka sa sarili mo sa mga kaya mong gawin?
Ngayong misomg oras na ito, PROUD ako sa sarili ko. May kaya akong gawin na hindi kaya ng iba. Astig ako dun!
Ako, ayokong maging magaling sa lahat ng bagay, tama na sa kin yung may alam ako kahit pano. takot ako, baka habang abala ako sa pagiging magaling sa isang bagay, hindi ko na masubukan ang iba pa. Maikli lang ang buhay. Lahat, itry lang ng itry. (maliban sa pinagbabawal na drugs)

teka, tinamad ako bigla hanggang dito na muna.